هم به جان گوهری از کان هنر باد پدر

عید جان بودی و تا روزه گرفتی ز جهان

بی تو از دست جهان دست به سر باد پدر

خاطرت جان هنر بود و خطت کان گهر

ای غمت مادر رسوا شده را سوخته دل

از دل مادر تو سوخته تر باد پدر

چون حلی بن تابوت و نسیج کفنت