بدو گفت کای پاک مرد جوان

گذر کرد بر وی که او بود مه

ورا دید با دیدگان پر ز خون

به زیر زنخ دست کرده ستون

چرایی پر از درد و تیره روان

اگر آیدت رای ایوان من

بوی شاد یکچند مهمان من