روزم همه شب است و صباحم همه مسا

با کوه گویم آنچه از او پر شود دلم

زیرا جواب گفته من نیست جز صدا

شد دیده تیره و نخورم غم ز بهر آنک

انده چرا برم چو تحمل ببایدم؟

روی از که بایدم؟ که کسی نیست آشنا

هر روز بامداد بر این کوهسار تند