ورچه صلاح، رهبر من بود چون عصا

برقی چو دست موسی عمران به فعل و نور

آرد همی پدید ز جیب هوا ضیا

گشت اژدهای جان من این اژدهای چرخ

بر من نهاد روی و فرو برد سربه سر

نیرنگ و سحر خاطر و طبعم چو اژدها

در این حصار خفتن من هست بر حصیر