اندر بر و کنار وی آن سرو لعبتی

بر لحن و نغمه صنمی چون مه سما

زان شادی و طرب که دو رخسار او گل است

بر حسن او بهشت زمان می کند ثنا

اندر بهار بزم چو بلبل زند نوا

نالان شود به زاری، چون دست نازکش

در چشم گرد او زند انگشت گردنا