چو بشنید گشتاسپ با او برفت

که چندین چه باشی تو اندر نهفت

برو تا مگر تاج و گاه مهی

ببینی دلت گردد از غم تهی

به ایوان قیصر خرامید تفت

به پیغوله یی شد فرود از مهان

پر از درد بنشست خسته نهان