اگر چه همچو گیا نزد هر کسی خوارم

که نظم و نثرم در است و طبع من دریاست

به لطف آ ب روان است طبع من لیکن

به گاه قوت و کثرت چو آتش است و هواست

وگرچه همچو صدف غرق گشته تن بی کاست،

عجب مدار زمن نظم خوب و نثر بدیع

نه لل از صدف است و نه انگبین ز گیاست؟