چون گرمگهش بود بامداد

از روی عزیزی است بسته باز

وز خاری باشد گشاده خاد

بس زار که بگذاشتیم روز

تیغی که همی آفتاب زد

تیری که سمومش همی گشاد،

بر تارک و بر سینه زد همی