چنان گمان بودم کاسیای گردون را

که چشم های جهان را همه بخسبانند

از آن سبیکه زر کافتاب گویندش

زند ستامی کان را ستارگان خوانند

همی به تیزی بر فرق من بگردانند

ز آب دیده گریان چو تیغم آب دهند

از آتش دل سوزان مرا بتفسانند