چو زاد سرو مرا راست دید در همه کار

مگر که فضل من از من زمانه نرباید

فلک چو شادی می داد مر مرا بشمرد

کنون که می دهدم غم همی نپیماید

چو زاد سروم از آن هر زمان بپیراید

تنم ز بار بلا زان همیشه ترسان است

که گاهگاهی چون عندلیب بسراید