و گرنه گیتی، خشک از تف دلم بودی

به بط و سرعت، کیوان همی نمود و قمر

چو خار و گل زگل و خار روی و غمزه دوست

ز تف و نم، لب من خشک بود و مژگان تر

ز اشک چشمم بر خنگ زیورم، زیور

به راندن اندر راندم همی ز دیده سرشک

دل از هوا رنجور و تن از بلا مضطر