به مجلس تو ز من نایب این قصیده بس است

«مگر» به سر برم این عمر نازنین به «مگر»

ز فرق تا به قدم آتشم مرا دریاب

که زود گردد آتش به طبع خاکستر

که هیچ حاجت ناید به نایب دیگر

نمی توانم خواندن به نام در یتیم

که عقل و فکرتش امروز مادرست و پدر