چو در و گوهر در سنگ و در صدف دایم

نه سست گردد پای من از طریق دراز

به هیچ حالی هرگز دو تا نشد پشتم

مگر به بارگه شهریار و وقت نماز

ز طبع و خاطر در نظم و نثر دارم آز

ز بی تمیزی این خلق هرچه بندیشم

چو بی زبانان با کس همی نگویم راز