نمی گذارد خسرو ز پیش خویش مرا

ز طبع و خاطر در نظم و نثر دارم آز

ز بی تمیزی این خلق هرچه بندیشم

چو بی زبانان با کس همی نگویم راز

که در هوای خراسان یکی کنم پرواز

اگرچه از پی عز است پای باز به بند

چو نام بند است آن عز همی نخواهد باز