زنده خیال دوست همی داردم چنین

شب از فراق وصل در آتش کنم مقیل

چون مور و پشه ام به ضعیفی چرا کشد

گردون به سلسله در، پایم چو شیر و پیل؟

کاید همی به من شب تار از دویست میل

گه بگذرد ز آب دو چشمم کلیم وار

گه در شود در آتش دل راست چون خلیل