همه هرچ بود از بزرگان و خرد

مر او را به هیشوی بر بود راه

ز هرگونه ای چند نخچیر داشت

همی رفت و ترکش پر از تیر داشت

هم از راه نزدیک هیشوی برد

چو هیشو بدیدش بیامد دوان

پذیره شدش شاد و روشن روان