بگداخت همه مغز استخوانم

دایم ز دم سرد و آتش دل

چون کوره تفته بود دهانم

بفسرد همه خون دل ز اندوه

نشگفت که چون فاخته بنالم

زیرا که در این تنگ آشیانم

از بس که ز چشم آب و خون ببارم