تو مشک به کافور برفشانی

بر روی تو زین گوهران فشانم

ترسم که تلاقی بود از آن پس

کز رنج و عنا کم شود توانم

من عاج به شمشاد برنشانم

دانم سخن من عزیزداری

داری سخن من عزیز دانم