چون سایه شدم ز ضعف وز محنت

صرعی نیم و به صرعیان مانم

غم طبع شد و قبول غم ها را

چون تافته ریگ زیر بارانم

از سایه خویشتن هراسانم

با حنجره زخم یافته گویم

با کوژی خم گرفته چوگانم