اندر زندان چو خویشتن بینم

از سایه خویشتن هراسانم

با حنجره زخم یافته گویم

با کوژی خم گرفته چوگانم

تنها گویی که در بیابانم

در زاویه فرخج و تاریکم

با پیرهن سطبر و خلقانم