دانی که به هر بهایی ارزانم

از محنت باز خر مرا یک ره

گر چند به دست غم گروگانم

چون بخریدی مرا گران مشمر

از قصه خویش اندکی گفتم

گرچه سخن است بس فراوانم

پیوسته چو ابر و شمع می گریم