هر کو فسون مهر تو بر خویشتن دمد

آن چرخ با جلالت و آن بحر بیکران

ای آن جوان که چون تو ندیده است چرخ پیر

یار است رای پیر ترا دولت جوان

ز آهنش ضمیران دمد از خار ارغوان

باجوش حشمت تو چه صحرا چه کوهسار

با زخم هیبت تو چه سندان چه پرنیان