ز درد انده و هجران گذشت بر من دوش

تنم چو سوزن و دل همچو چشمه سوزن

نبود یارم از شرم دوستان گریان

نکرد یارم از بیم دشمنان شیون

شبی سیاه تر از روی ورای اهریمن

نمی گشاد گریبان صبح را گردون

که شب دراز همی کرد بر هوا دامن