فرو نیارست آمد بر من از روزن

از آن که هست شب آبستن و نداند کس

که هاله چون سپری شد چه زاید آبستن

گذشت باد سحرگاه و ز نهیب فراق

نخفته ام همه شب دوش و بوده ام نالان

خیال دوست گواه من است و نجم پرن

نشسته بودم کامد خیال او ناگاه