گردون ترا عیار گرفته

بی باک با سپهر چخیده

اندوه، بوته تو نهاده

اندیشه، آتش تو دمیده

یک ذره بر تو بار ندیده

اعجاز گفته تو ستوده

انصاف کرده تو گزیده