جسمت به گونه زر کشیده

جان از تن تو چست گسسته

هوش از دل تو پاک رمیده

چشمت ز گریه جوی گشاده

ادبار در دم تو نشسته

افلاس بر سر تو رسیده

نه پی به گام راست نهاده