من از جور این کوژپشت کبود

گه از ابر گریان کند آزری

به هر خار چندان همی گل دهد

کجا یک شکوفه است بر عرعری

همی بشکنم هر زمان دفتری

چو تاریخ تیمار خواهد نوشت

جهان از دل من کند مسطری