در آن تنگ زندانم ای دوستان

مرا گو ببین بی عرض جوهری

به حرص سرویی که سود آیدم

زیان کرده ام گوش همچون خری

که هستم شب و روز چون چنبری

که را باشد اندر جهان خانه ای

ز سنگیش بامی ز خشتی دری