وز این تنگ منفذ همی بنگرم

ز سنگیش بامی ز خشتی دری

درو روزنی هست چندان کز او

یکی نیمه بینم ز هر اختری

به روی فلک راست چون اعوری

شگفت آن که با این همه مانده ام

تواند چنین زیست جاناوری؟