تهی نیست دریایی از عنبری

چو عنبر دهد بوی خوش خلق او

که بفروزدش خشم چون مجمری

مکن بس شگفتی ز خلقش از آنک

نخوانم همی آفتابش از آنک

جهان نیستش نقطه خاوری

نه از هند رایی است هر بنده ای؟