مانا نه آگهی تو که باران اشک

شادم بدان که هستی استاد من

ای رونی یی که طرفه بغداد، تو

دارد نشستگاه تو بغداد من

از بن همی بشوید بنیاد من

در کوره ای ز آتش غم تافته است

نرم آهن است گویی پولاد من