آخر به تیر غمزه فکندی سپر مرا

گر بی تو خواب و خورد نباشد مرا رواست

خود بی تو در چه خور بود خواب و خور مرا

عمری کمان صبر همی داشتم به زه

باری به عمرها خبری یابمی ز تو

چون نیست در هوای تو از خود خبر مرا

در خون من مشو که نیاری به دست باز