تا کی گویی چو انوری مرغ

هستیم ز عمر بر زبانها

گویی که ترا از آن زیان بود

الحق هستی تو خود از آنها

دیگر نپرد از آشیانها

داند همه کس که آن چه طعنه ست

دندانست بتا در این دهانها