مایه کیمیاست خاک درت

از پی آن حدیث چون شکرت

اشک چون سیم و رخ چو زر کردم

از برای نثار رهگذرت

کی درآید به چشم سیم و زرت

دل بی رحم تو رحیم شود

گر ز حال دلم شود خبرت