که یک مادر مه و خورشید زادست

کجا دیدست بیجاده چنان خال

که فرزین بند نعلت را پیادست

ز مادر تا تو زادی کس ندیدست

از این سنگین دلی با انوری بس

که بی تو سنگها بر دل نهادست