ز عشوت روز عمرم در شب افتاد

هنوزت آب خوبی زیر کاهست

پی عهدت نیاید جز در آن راه

کز آنجا تا وفا صد ساله راهست

وزین غم بر دلم روز سیاهست

پس از چندی صبوری داد باشد

که گویم بوسه ای گویی پگاهست