کردم از دیده و دل جای ترا

مشک چون زلف گل آرای تو نیست

کس ندیدست رخ خوب ترا

که چو من بنده و مولای تو نیست

گرچه از دیده و جان جای تو نیست

چه دهی وعده فردا که مرا

دل این وعده فردای تو نیست