چون پرندوش نه بیهش نه به هوش

باز دوش آن صنم باده فروش

شهری از ولوله آورد به جوش

صبحدم بود که می شد به وثاق

دست برکرده به شوخی از جیب

چادر افکنده ز شنگی بر دوش

دامن از خواب کشان در نرگس