آن ماه سروقامت و آن سروکش خرام

گفتی که لعل ناب و عقیق گداخته است

درجام او ز عکس رخ او شراب خام

بنشست بر کنار من و باده نوش کرد

گفت ای کسی که در همه عمر از جفاء چرخ

با من شبی به روز نیاورده ای به کام

اینک من و تو و می لعل و سرود و رود