هر شبی دامن پر از پروین مکن

پایی از غم در رکاب آورده ام

بیش از این اسب جفا را زین مکن

در غم ماه گریبانت مرا

چند گویی یار دیگر می کنم

هرچه خواهی کن ولیکن این مکن

بوسه ای خواهم طمع در جان کنی