یکی که کو تن و جان و یکی که کو دل و دین

چو کرد خیمه حسنت طناب خویش مکین

خروش عمر برآمد ز آسمان و زمین

جهانیان همه واله شدند و می گفتند

شگفت ماندم در بارگاه دولت تو

از آنکه دیدم از این دیده حقیقت بین

رواق حجره دل ساخت سمت بهر تو بخت