بر سپهر غم قرانی افکنی

چشمت اندر تیر بارانش افکند

زلف چون در حلق جانی افکنی

چون قرین شادیی خواهم شدن

گر کنم در عمر دندانی سپید

در نواله ام استخوانی افکنی

پادشاهی در نکویی چت زیان