زان لب لعل شکربار خود آباد کنی

سر آن داری کامروز مرا شاد کنی

دل مسکین مرا از غمت آزاد کنی

خانه صبر دلم کز غم تو گشت خراب

خاک پای توام و زاتش سودای مرا

برزنی آب و همه انده بر باد کنی

آخرت شرم نیاید که همه عمر مرا