وگرنه کی رودی آفتاب جز به عصا

صدف که دم نزند دانی از چه خاصیت است

ز شرم نطق تو وز رشک لولوی لالا

ز نور رای تو روشن شده است رای سپهر

تو آن کسی که ز باران فتح باب کفت

مزاج سنگ شود مستعد نشو و نما

تویی که گر سخطت ابر ژاله بار شود