زمردین سمش اندر وغا به قوت جذب

که با رکاب تو خاکست و با عنانت هوا

به شکل آب رود چون فرو شود به نشیب

به سیر باد رود چون برآید از بالا

ز دیده مهره افعی برون کشد ز قفا

مگر به سایه او برنشاندش تقدیر

وگرنه کی به غبارش رسد سوار ذکا