تا خاک همی عرضه دهد راز نهان را

گر خام نبسته است صبا رنگ ریاحین

از گرد چرا رنگ دهد آب روان را

خوش خوش ز نظر گشت نهان، راز دل ابر

همچون ثمر بید کند نام و نشان گم

در سایه او روز کنون نام و نشان را

بادام دو مغزست که از خنجر الماس