چمن مگر سرطان شد که شاخ نسترنش

نثار موکب اردیبهشت و اضحی را

مذکران طیورند بر منابر باغ

ز نیم شب مترصد نشسته املی را

طلوع داده به یک شب هزار شعری را

چه طعن هاست که اطفال شاخ می نزنند

به گونه گونه بلاغت بلوغ طوبی را