دل ز بیم آنکه باد سرد بر تو بگذرد

یک جهان جان بود و دل همچون قصب در ماهتاب

در زوایای فلک با وسعت او هر شبی

ذره ای را گنج نی از بس دعای مستجاب

روز و شب چونان که ماهی را براندازی ز آب

ما چو برگ بید و قومی از بزرگان در سکوت

دایم اندر عشرتی از خردبرگی چون سداب