انوری آخر نمی دانی چه می گویی خموش

روز و شب چونان که ماهی را براندازی ز آب

ما چو برگ بید و قومی از بزرگان در سکوت

دایم اندر عشرتی از خردبرگی چون سداب

گاو پای اندر میان دارد مران خر در خلاب

شکر یزدان را که گردون با تو حسن عهد کرد

تا نتیجه حسن عهد او شد این حسن المب