ای سپهر ملک را اقبال تو صاحب قران

گاو پای اندر میان دارد مران خر در خلاب

شکر یزدان را که گردون با تو حسن عهد کرد

تا نتیجه حسن عهد او شد این حسن المب

وی جهان عدل را انصاف تو مالک رقاب

آسمانی نی که ثابت رای نبود آسمان

آفتابی نی که زاید نور نبود آفتاب